“Rouwen” niet alleen iets wat bij overlijden hoort.

Als ouder van jouw zoon of dochter hoop je dat het vrij zorgeloos de basisschool door mag gaan maken.
In het begin lijkt alles erop dat die weg de juiste is.

Maar dan komen de eerste scheurtjes van je kind naar voren..32 tot 34 leerlingen in zijn of haar klas, één leerkracht, kinderen uit het speciaal onderwijs die in het reguliere onderwijs komen en daardoor de zorg groter lijken te gaan worden in de klassen.
Ouders die gaan klagen, kinderen die oververmoeid raken, faalangst, onzekerheid, en onveilig gevoel met als gevoel weg lopen van schoolpleinen, ouders die het niet meer lijken te weten, muren die ineens toren hoog lijken te zijn.

**Feit is dat Kinderen met een beperking die naar een reguliere school gaan, die hebben een rijker sociaal leven. Hun vriendenkring is groter en diverser dan die van leerlingen in het speciaal onderwijs. In het regulier basisonderwijs krijgen kinderen ook vaker hulp van anderen, zo blijkt uit onderzoeken.  Kinderen in het speciaal basisonderwijs zeggen vaker helemaal geen vrienden te hebben (16 procent) dan kinderen op gewone basisschool (2 procent). En als ze die wel hebben, dan hebben die vrienden vaker een aandoening of wonen ze niet in de buurt**
Maar dan toch komt de keuze voor jouw gezin dichterbij, kleinere klassen, minder faalangst, meer kind mogen zijn en vooral het mogen zijn wie je bent…(lijkt haast een luxe dan dat het normaal is..) Geen koptelefoons geen stress, geen buikpijn, geen angst voor haat onderling.

En toch hoor je ouders spreken over een soort Rouwproces waar ze door heen gaan, je kind in een busje, je kind die niet op het reguliere zit je kind die faalt in het “normale”..

En toch zeg ik tegen ouders die voelen alsof ze een “Rouwproces” in moeten gaan.. als je weet dat je met elkaar er alles aan gedaan heb :”wat weerhoud jou  “Rouw” te aanvaarden en bewandel samen als gezin deze nieuwe pad want die zal uiteindelijk meer berusting geven!..